سپيده‌دمان خيال

 اگر شعري نمي گويم

نه آنكه عاشق نيستم

شعرم را مي‌كاوند

و كلامم را مي‌پويند

و عشق؛

اين لطافت جاودانه مغموم

به ناگاه برسرم آوار مي شود

اين لطافت جاودانه مغموم

كه در جويباران سبز تنم جاري است

حتي با دست هاي مهربان تو

بر سرم آوار مي‌شود

آنگاه، من مي مانم و سرزنشي جانكاه

از جنس نبايدهاي بي استدلال

و تنها دختر رز مرا مي‌فهمد

نه؛ از عشق جانكاه خويش نمي‌گويمت

و تنها در سرزمين بي‌پيرايه خيال

هر‌ آنگونه كه مي خواهم در آغوشت مي كشم

هر آنگونه كه مي خواهمت

فارغ از تمامي پيشامدهاي ناگوار

مرا ببخش

و دست كم

در بي‌پيرايگي خيال

برايم ساغري بريز

و تا سپيده‌دم بي انتهاي زمان

در آغوشم بمان

من با تو پيمان مي‌بندم

كه در سپيده‌دمان خيال

از آغوش خياليت بگريزم

و خويشتن را به بي‌انصافي واقعيت

پيوند زنم

تنها تا سپيده‌دمان خيال در آغوشم بمان

تنها تا سپيده‌دمان خيال

   

 

سال نو مبارک

 

پرستوي مهاجر

پرستوي مهاجر

سهم من از همه زیبایی تو

یک نگاه است و

اگر لطف کنی یک لبخند

همه ی سهم من از عشق

همین مختصر است

 

در همان حال که ماتم زده

مشتاق حضورت هستم

در همان لحظه که گیسوی تو را می طلبد

دست حیران و نوازشگرو بی مایه ی من

در همان دم که لب خشک و ترک خورده من

عطش گونه نمناک تودر سر دارد

در همان وقت رقیبم تا صبح

بوسه باران کند اندام تب آلود تورا

و من غم زده تنها به نگاهی دل خوش

و من غم زده تنها به حضوری راضی

 

در همین وانفسا

نغمه روح نوازی ازدور

گوئیا نام مرا می خواند

وچه آوای حزینی دارد

حزن آلوده و یکتا و سراپا احساس

 

یک پرستوی تک افتاده ی وامانده زجفت

از دل روزن رایانه مرا می خواند

 

توکه امروز دوصد قافله دل همره توست

دست از این دل دیوانه صدپاره بشوی

بگذار همره آن مرغ مهاجر بروم

و دمی چند شوم همدم تنهایی او

بگذار همره آن مرغ مهاجر بروم

 

دمي دل به آرامش بسپار

اي غزال رميده وحشي خوي

بگذارعطش سرانگشتان محتاطي

با اشتياق گيسوانت درآميزد

تا به خاطرآوري

فلسفه جان‌بخش نوازش را

 

دمي بي‌پيرايه نگاه كن

به دور از دغدغه بايدها و نبايدها

اي خويش‌ترين آشناي غريب

من درغريبگي گاه به گاه نگاهت گم شده‌ام

و كاوشگر نگاهم را

در سرزمين باورهايت

چه جستجوي بيهوده‌اي است

براي يافتن ذره‌اي صداقت و اعتماد

چه هراس انگيز است

گام برداشتن درفضايي سخت مه آلوده

كه چراغي فراراه را نمي‌نماياند

و وارونگي معناي واژگان

مرا به سكوت مي‌خواند

اينجا باورنشينان تفكر وهم آلوده ات

خوبي را تظاهر، محبت را ريا

و عشق را گناه مي‌خوانند

 

آن غزال رميده وحشي خوي

با اندكي فاصله

همچنان نگاهم مي‌كند

آكنده از شك و ظن و ترديد

ومن همچنان ايستاده‌ام

پر از دغدغه بايد‌ها و نبايد‌ها

اما

يگانه و پابرجا

در كنار دل‌مشغولي‌هايم

خوبي، محبت

و

عشق

شايــد كسي كـه نمي‌دانـي عاشقت باشد

سر درون نگفته و پنهانـي عـاشقت بـاشد

از عـاشقان خـويش رنجـه مشو بگـــذار

هــر آنكه داني و نادانـي عاشقت بــاشد

در جستجوي شاه پــريـاني و نمي‌خواهي

ديـوانه‌اي زكـوي پـريشاني عاشقت باشد

چيــزي زچهـره مهتابي‌ات نمـي‌كاهــد

گــر شام تيره ظلمــاني عاشقت بــاشد

شهبـاز پهنه عــرشي چــه باكت اگـــر

جغــدي ز گــوشه ويرانـي عاشقت باشد

سيـلي، اگــرچه پر تلاطــم و ويــرانگر

اين سرزمين خشك بيابانـي عاشقت باشد

ديشب چه لعنت تلخي به بخت خود گفتي

گــويا (كفايي) كــرماني عــاشقت باشد